Το ουράνιο τόξο που σημάδεψε το τελευταίο «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη στη Νίκαια
Μια ολόκληρη πόλη στα μαύρα, χιλιάδες κόσμου στοιβαγμένοι στα στενά της Νίκαιας και μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη από τη βαθιά θλίψη και την απουσία. Ο Γιώργος Μαζωνάκης επέστρεψε για τελευταία φορά στη γειτονιά που μεγάλωσε, εκεί όπου γεννήθηκαν τα πρώτα του όνειρα, για να δεχθεί το πιο θερμό, παλλαϊκό «χειροκρότημα» της ζωής του. Από νωρίς το πρωί της Δευτέρας 14 Σεπτεμβρίου, η προσέλευση στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νίκαια ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, μετατρέποντας την εξόδιο ακολουθία σε μια τεράστια, λαϊκή αγρυπνία αγάπης για τον αγαπημένο καλλιτέχνη.
Πλήθος κόσμου, θαυμαστές από κάθε γωνιά της Ελλάδας, φίλοι και άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη του. Καθώς η σορός του έφτασε στον ναό, το πλήθος ξέσπασε σε παρατεταμένα χειροκροτήματα, κόρνες και συνθήματα όπως «αθάνατος» και «γεια σου Γιώργο», ενώ από τα ηχεία ακούγονταν χαμηλόφωνα τα δικά του τραγούδια, αυτά που σημάδεψαν τις ζωές και τους έρωτες χιλιάδων ανθρώπων.
Διάβασε επίσης: Όταν ο 18χρονος Γιώργος Μαζωνάκης ερμήνευσε Γιάννη Πάριο σε σχολική εκδήλωση
Η απρόσμενη στιγμή με το ουράνιο τόξο και η λύτρωση του πλήθους
Μέσα στη βαριά και φορτισμένη ατμόσφαιρα του αποχαιρετισμού, λίγα μόλις λεπτά μετά την άφτιση της σορού στον Ιερό Ναό, ο ουρανός της Αττικής επιφύλασσε μια αναπάντεχη και συγκλονιστική φυσική συγκυρία. Ένα φωτεινό ουράνιο τόξο έκανε την εμφάνισή του, καθηλώνοντας τους παρευρισκομένους. Οι στιγμές αυτές καταγράφηκαν από δεκάδες κινητά τηλέφωνα των παρευρισκομένων, καθώς το φαινόμενο ερμηνεύτηκε από τον κόσμο σαν μια συμβολική, τελευταία «αγκαλιά» από τη φύση και την ίδια τη ζωή.
Αυτή η σπάνια φυσική σύμπτωση λειτούργησε σαν μια τελευταία, ποιητική υπογραφή σε μια πορεία σημαδεμένη από απόλυτη αυθεντικότητα και αντισυμβατικότητα. Υπό την υπόκρουση των μελωδιών του, η πομπή τράβηξε τον δρόμο για την τελευταία κατοικία του τραγουδιστή. Η Νίκαια αποχαιρέτησε τον δικό της άνθρωπο, εκείνον που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη και ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή.
Διάβασε επίσης:
Δείτε το πλήρες άρθρο στο mad.gr →