«Πρέπει να προσαρμοστείς»: Η Κωνσταντίνα Μπουμάκη μιλά στο «Restart» για τη ζωή με τον διαβήτη
Τι συμβαίνει όταν μια διάγνωση αλλάζει ξαφνικά όλα όσα θεωρούσες δεδομένα; Πώς μαθαίνεις να μεγαλώνεις, να κάνεις σχέδια, να ταξιδεύεις και να κυνηγάς τα όνειρά σου, έχοντας παράλληλα μια καθημερινή ευθύνη που δεν μπορείς να αφήσεις στην άκρη; Στο 3ο επεισόδιο του «Restart», η creator Κωνσταντίνα Μπουμάκη μοιράζεται τη δική της προσωπική διαδρομή με τον διαβήτη τύπου 1.
Η διάγνωσή της ήρθε όταν ήταν μόλις 9 ετών και έφερε μια μεγάλη αλλαγή στην παιδική της ηλικία. Από εκείνη τη στιγμή, η καθημερινότητά της απέκτησε νέους κανόνες, με την παρακολούθηση της γλυκόζης, την ινσουλίνη και την προσοχή στις ανάγκες του οργανισμού της να αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Όπως εξηγεί στη συνέντευξή της, όμως, το restart δεν έγινε μόνο μία φορά: κάθε νέα εμπειρία και κάθε διαφορετική συνθήκη απαιτεί προσαρμογή.
Διάβασε επίσης: H Ρούλα Παπαθανασίου στο «Talk to MAD»: «Είμαι στην καλύτερη στιγμή της πορείας μου»
Μέσα από μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση, η Κωνσταντίνα Μπουμάκη μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως παιδί, τη στήριξη που έλαβε από την οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο έμαθε να συνδυάζει τον διαβήτη με έναν δραστήριο τρόπο ζωής. Γιατί, τελικά, το να ζεις με ένα χρόνιο νόσημα σημαίνει ότι μαθαίνεις να κάνεις restart ξανά και ξανά.
Η Κωνσταντίνα διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 1 σε ηλικία μόλις 9ετών. Όπως θυμάται, η περίοδος εκείνη ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς χρειάστηκε να περάσει περίπου έναν μήνα στο νοσοκομείο και να εκπαιδευτεί σε μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα. Δεν θυμάται όλες τις λεπτομέρειες από εκείνη την εποχή, ωστόσο ξεχωρίζει τη βοήθεια των ανθρώπων που στάθηκαν δίπλα της και τη βοήθησαν να προσαρμοστεί.
Όπως εξηγεί, ο διαβήτης τύπου 1 είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, κατά το οποίο ο οργανισμός καταστρέφει τα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη. Η ινσουλίνη είναι απαραίτητη για τη μεταφορά της γλυκόζης από την τροφή στους μυς, ώστε να μπορούν να τροφοδοτηθούν με ενέργεια. Έτσι, η διαχείριση της νόσου αποτελεί μια καθημερινή διαδικασία που απαιτεί παρακολούθηση και προσαρμογή.
«Όταν διαγνώσκεσαι, απλά χάνεται η παιδική σου ηλικία. Ωριμάζεις κατευθείαν», αναφέρει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας το πόσο νωρίς χρειάστηκε να αναλάβει ευθύνες για την υγεία της. Από τον υπολογισμό των υδατανθράκων μέχρι τις μονάδες ινσουλίνης, έπρεπε να μάθει να αναγνωρίζει τις ανάγκες του σώματός της και να καταλαβαίνει ότι πολλοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν τη γλυκόζη.
Οι δυσκολίες της καθημερινότητας και η προσαρμογή σε μια νέα πραγματικότητα
Οι πρώτες εμπειρίες της με τον διαβήτη δεν ήταν εύκολες. Η Κωνσταντίνα Μπουμάκη θυμάται ότι, όταν ήταν μικρότερη, ακολουθούσε ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα διατροφής, με ζυγισμένες ποσότητες φαγητού ανά 3 ώρες. Εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούσε σύριγγες, ενώ η διατροφή και η άσκηση απαιτούσαν ιδιαίτερη προσοχή.
Μάλιστα, θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να καταναλώνει συγκεκριμένες ποσότητες φαγητού ακόμη κι όταν δεν είχε όρεξη, καθώς υπήρχε ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας. Οι προπονήσεις στον στίβο αποτελούσαν επίσης μια πρόκληση, αφού έπρεπε να μάθει πώς να διαχειρίζεται τον διαβήτη της σε συνδυασμό με τη σωματική άσκηση.
Μεγαλώνοντας, η τεχνολογία άλλαξε αρκετά από τα δεδομένα της καθημερινότητάς της. Στο γυμνάσιο άρχισε να χρησιμοποιεί αντλία ινσουλίνης, ενώ σταδιακά έμαθε καλύτερα τις ανάγκες του οργανισμού της. Αυτό που τονίζει, ωστόσο, είναι ότι κάθε άνθρωπος βιώνει διαφορετικά τον διαβήτη και χρειάζεται χρόνο για να βρει τον τρόπο με τον οποίο θα τον εντάξει στη ζωή του.
Τα στερεότυπα για τον διαβήτη και η δύναμη της ενημέρωσης
Ένα ακόμη ζήτημα που θυμάται από τα παιδικά της χρόνια είναι τα στερεότυπα γύρω από τον διαβήτη. Επειδή ήταν μικρή και αδύνατη, αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονταν να καταλάβουν πώς μπορούσε να έχει διαβήτη, συνδέοντας λανθασμένα τη νόσο αποκλειστικά με όσα γνώριζαν για τον διαβήτη τύπου 2.
Η ίδια, ωστόσο, επέλεξε να αντιμετωπίζει αυτές τις απορίες ως ευκαιρία ενημέρωσης. Όπως εξηγεί, ούτε εκείνη γνώριζε τι ακριβώς ήταν ο διαβήτης πριν από τη διάγνωσή της, επομένως δεν περίμενε από τους άλλους να έχουν όλες τις απαντήσεις. Στο σχολείο, μάλιστα, οι συζητήσεις με τους συμμαθητές της γύρω από την αντλία και τις ανάγκες της έγιναν ένας τρόπος να κατανοήσουν καλύτερα την κατάστασή της.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η στάση της οικογένειάς της, αλλά και της δασκάλας της, η οποία τη βοήθησε να νιώσει ασφάλεια όταν επέστρεψε στο σχολείο μετά τη νοσηλεία. Η Κωνσταντίνα αναγνωρίζει πόσο καθοριστικό είναι το υποστηρικτικό περιβάλλον, ειδικά όταν ένα παιδί καλείται να διαχειριστεί μια τόσο μεγάλη αλλαγή.
Τα ταξίδια, τα συνέδρια και το διαρκές restart
Σήμερα, η Κωνσταντίνα Μπουμάκη έχει έναν ιδιαίτερα δραστήριο τρόπο ζωής και ταξιδεύει συχνά, συμμετέχοντας σε συνέδρια και δράσεις που σχετίζονται με τον διαβήτη. Αυτή η πλευρά της καθημερινότητάς της φέρνει νέες εμπειρίες, αλλά και επιπλέον απαιτήσεις στον τρόπο με τον οποίο οργανώνει τις μετακινήσεις της.
Όπως εξηγεί, ένα ταξίδι χρειάζεται προετοιμασία, καθώς πρέπει να έχει μαζί της όλα όσα ενδέχεται να χρειαστεί. Η ινσουλίνη και ο απαραίτητος εξοπλισμός δεν μπορούν να λείπουν από τις αποσκευές της, ενώ πρέπει να υπολογίζει και παράγοντες όπως οι αλλαγές στη θερμοκρασία, το κλίμα και το άγχος που μπορεί να συνοδεύει μια ομιλία ή ένα συνέδριο.
Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι οι συνεχείς μετακινήσεις μπορεί να είναι κουραστικές για τον οργανισμό της. Γι’ αυτό έχει μάθει να ακούει το σώμα της και να προσαρμόζει το πρόγραμμά της ανάλογα με τις ανάγκες της. Κάποιες φορές χρειάζεται ξεκούραση και ηρεμία, ενώ άλλες η επαφή με τους φίλους της λειτουργεί ως πηγή ενέργειας.
Για την ίδια, η οργάνωση είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που τη βοηθούν να αισθάνεται ασφαλής. Όπως λέει, δεν μπορεί να βρεθεί σε μια ξένη χώρα και να διαπιστώσει ότι της τελείωσε η ινσουλίνη. Η σωστή προετοιμασία, σε συνεννόηση πάντα με τον γιατρό της, είναι απαραίτητη ώστε να μπορεί να απολαμβάνει τις εμπειρίες της χωρίς να παραμελεί τις ανάγκες της υγείας της.
«Το πιο δύσκολο είναι να το αποδεχτείς»
Προς το τέλος της συζήτησης, η Κωνσταντίνα Μπουμάκη μοιράζεται ένα μήνυμα για όσους βρίσκονται στην αρχή μιας μεγάλης αλλαγής, είτε αυτή προκύπτει από μια διάγνωση είτε από μια προσωπική απόφαση. Όπως τονίζει, το πρώτο και ίσως δυσκολότερο βήμα είναι η αποδοχή.
Χρειάζεται χρόνος για να επεξεργαστείς αυτό που συμβαίνει, να καταλάβεις πώς σε επηρεάζει και να προσαρμοστείς στη νέα πραγματικότητα. Παράλληλα, υπογραμμίζει τη σημασία της επικοινωνίας με τον γιατρό, αλλά και της υποστήριξης από ανθρώπους που έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο.
Μάλιστα, θυμάται πόσο σημαντικό ήταν για την ίδια όταν γνώρισε τον πρώτο της φίλο που είχε επίσης διαβήτη. Η δυνατότητα να μοιράζεσαι εμπειρίες με κάποιον που καταλαβαίνει τις ίδιες καθημερινές ανάγκες μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς ότι δεν είσαι μόνος σε αυτή τη διαδρομή.
Στο τέλος, όταν καλείται να περιγράψει το δικό της restart με μία μόνο λέξη, επιλέγει το «challenging». Γιατί, όπως λέει, η ζωή είναι ένα συνεχόμενο challenge. Το σημαντικό είναι να συνεχίζεις, να προσαρμόζεσαι στις αλλαγές και να βρίσκεις τη δύναμη να προχωράς.
Το 3ο επεισόδιο του «Restart» με την Κωνσταντίνα Μπουμάκη υπενθυμίζει ότι μια δύσκολη αλλαγή δεν χρειάζεται να καθορίζει όλα όσα μπορείς να κάνεις στη ζωή σου. Μπορεί να γίνει η αφετηρία για να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, να ζητήσεις στήριξη και να ανακαλύψεις νέους τρόπους να συνεχίσεις.
Διάβασε επίσης:
Δείτε το πλήρες άρθρο στο mad.gr →