Ο Δημήτρης Σαμόλης στο Talk to Mad: «Το έπος του χωρισμού μου θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία»
Στο πλαίσιο της μεσημεριανής παρέας του Talk to Mad, η Αθηνά Κλήμη υποδέχθηκε τον πολυσχιδή καλλιτέχνη Δημήτρη Σαμόλη. Μεταξύ της επιτυχημένης θεατρικής του πορείας και της προσωπικής του μουσικής διαδρομής, ο Σαμόλης ξεδιπλώνει μια πορεία που χαρακτηρίζεται από το θάρρος της αυτονομίας. Αν και πριν από μια δεκαετία η μουσική βιομηχανία απαιτούσε την ένταξη σε εταιρείες, ο ίδιος επέλεξε το ρίσκο της ανεξαρτησίας, μια κίνηση που τελικά δικαιώθηκε από την ίδια την ανταπόκριση του κοινού.
«Στην πραγματικότητα με δυσκόλεψε το να ήμουν σε εταιρείες. Απλά επειδή τότε που είχα μπει εγώ πριν μια δεκαετία στη μουσική, ήταν ακόμα κάπως, δεν ήταν τα social τόσο. Τώρα υπάρχει πραγματικά δημοκρατία σε όλο αυτό και χαίρομαι πάρα πολύ γιατί ο καθένας πραγματικά είναι μία θάλασσα μουσικών επιλογών που μπαίνουμε μέσα και αράζουμε ο καθένας σε όποιο λιμάνι θέλει. Και επίσης και εμένα έρχεται κόσμος πλέον στη μουσική που δε θα υπήρχε άλλος τρόπος», εξομολογείται ο καλλιτέχνης, αναδεικνύοντας πώς η σύγχρονη ψηφιακή πραγματικότητα προσφέρει νέους, οργανικούς διαύλους επικοινωνίας με το κοινό.
O Λεωνίδας Χριστόπουλος στο Talk to Mad: «Θέλουμε η Ελλάδα να γίνει το δημιουργικό hub της Ευρώπης»
Η «έκρηξη» της αυτοδιάθεσης και η δυναμική των social media
Με τον τελευταίο του δίσκο, «Το έπος του χωρισμού μου θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία», ο Σαμόλης ένιωσε για πρώτη φορά ότι η μουσική του πορεία αποκτά μια άλλη δυναμική. Επιλέγοντας να τα διαχειριστεί όλα μόνος του, χωρίς εταιρεία, κατάφερε να συνδεθεί με τον κόσμο με τρόπο άμεσο και αδιαμεσολάβητο. Τα social media, αν και αρχικά αντιμετωπίζονταν με επιφύλαξη από καλλιτέχνες της «παλιάς σχολής» του Εθνικού Θεάτρου, για τον Σαμόλη έγιναν ένα παιχνίδι αλήθειας και αμεσότητας.
«Μ’ αρέσει γιατί παλιά ντρεπόμουν περισσότερο. Εμείς ειδικά, ας πούμε εγώ που έχω σπουδάσει στο Εθνικό, υπήρχε μια επίφαση κουλτούρας. Όταν τα social πήραν τα πάνω τους, είμαστε λίγο τύπου “έλα μωρέ, δεν είναι αυτά για μένα”. Και εγώ γενικά όταν σκέφτομαι έτσι, μετά μου τσιμπιέται η μωριά και κάνω ακριβώς το αντίθετο. Ανεβάζω τύπου ότι παραγγέλνω μια σκεπαστή δύο η ώρα το βράδυ και το ανεβάζω. Έχει κάτι πολύ fun, γιατί τα ουσιαστικά κομμάτια μου τα περιγράφω στην παράστασή μου, στην τέχνη μου. Τώρα και εγώ όταν είμαι στα social θέλω να δω χαζομάρες, να χαλαρώσω από τη δουλειά», παραδέχεται με ειλικρίνεια για τη σχέση του με την ψηφιακή εικόνα.
Οι «Στρακαστρούκες» και το τραύμα που γίνεται τέχνη
Η παράσταση «Στρακαστρούκες», που αποτελεί φαινόμενο της σεζόν, δεν είναι απλώς μια θεατρική επιτυχία, αλλά ένας καθρέφτης για το κοινό. Το κεντρικό θέμα της παράστασης αγγίζει ευαίσθητες χορδές, με μια χαρακτηριστική ατάκα να γίνεται viral: «Οι Σκωτσέζοι έχουν 421 λέξεις για το χιόνι και ο πατέρας μου δεν βρήκε ούτε μία να μου πει μπράβο». Ο Σαμόλης εξηγεί πως αυτή η ατάκα αγγίζει το συλλογικό τραύμα της έλλειψης αναγνώρισης, ένα συναίσθημα που πολλοί κουβαλούν από την παιδική τους ηλικία.
«Θέλω βλέποντας την ιστορία του Κωνσταντή, του ήρωα από τις Στρακαστρούκες, να αισθανθεί λιγότερο μόνος, να δει ότι αυτό που έχει περάσει ο Κωνσταντής το έχει περάσει και ο ίδιος και νομίζω αυτό είναι τεράστιο στις μέρες μας, το μοίρασμα. Όταν κάτι γίνεται viral, ουσιαστικά τι είναι; Η ταύτιση. Επειδή πολλές φορές αισθανόμαστε ότι μόνο σε εμάς συμβαίνει και αυτή η μοναξιά είναι αβάσταχτη. Όταν μια πολύ βαριά βαλίτσα την κρατάνε δύο από τα χερούλια είναι πολύ πιο ελαφριά. Έτσι είναι και τα κομμάτια που μας πονάνε».
Η λυτρωτική δύναμη της «Ανάστασης»
Στο έργο, η στιγμή της Ανάστασης λειτουργεί ως ένα ισχυρό μεταίχμιο, συμβολίζοντας την αναπόφευκτη μετάβαση στη ζωή. Για τον δημιουργό, το κωμικό και το τραγικό είναι έννοιες που συχνά ταυτίζονται. Όπως αναφέρει ο ίδιος, αν φανταστούμε έναν κύκλο, το κωμικό και το τραγικό βρίσκονται σε τέτοια εγγύτητα που συχνά συναντιούνται. «Κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια», μια φράση της Κικής Δημουλά που ο Σαμόλης ενστερνίζεται για να περιγράψει την ανάγκη του ήρωά του να εξελίσσεται μέσα από τις απώλειες.
Κλείνοντας, ο καλλιτέχνης στέλνει ένα δυνατό μήνυμα αυτοαποδοχής προς τον παιδικό του εαυτό, επιλέγοντας να αφήσει πίσω του τις αναστολές και την ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση. «Θα έλεγα στον μικρό μου εαυτό ότι είμαι καλός, είμαι ταλαντούχος, ότι τα καταφέρνω με τις δυσκολίες μου, πέφτω και σηκώνομαι. Είναι ωραίο να το λέμε και στον εαυτό μας και δημόσια, γιατί όχι;». Με την περιοδεία να ξεκινά από τις 22 Ιουνίου, ο Δημήτρης Σαμόλης συνεχίζει να μοιράζεται τη δική του αλήθεια, προσκαλώντας το κοινό σε μια βιωματική εμπειρία που, όπως αποδεικνύεται, όλοι είχαμε ανάγκη.
Δείτε το πλήρες άρθρο στο mad.gr →