Στο πλαίσιο της δέσμης δράσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με τίτλο «Φθινόπωρο – ΑΠΟΗΧΟΙ» που εστιάζει στην επανάληψη/παρουσίαση κάποιων εκ των παραγωγών του που έχουν μια μη εξαντληθείσα δυναμική, η Πειραιώς 260 υποδέχεται ξανά την Στεφανία Γουλιώτη με την παράσταση «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ».

«Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ». Με αυτήν τη φράση ο Δημήτρης Χατζής ανοίγει το διήγημά του Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ. Μέσα σε αυτό, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, θα την ορίσει ανεπανάληπτα ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο».

Η αναγκαιότητα της Τέχνης για τον ‘τακτοποιημένο’ θεατή, η σύνδεσή του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο όπου όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του, καθώς και το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της, αποτέλεσαν το έναυσμα για αυτή την παράσταση. Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.

Ποια είναι η σχέση του ζωντανού σώματος με το πρωτογενές υλικό; Ο πηλός εδώ δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζωντανό σώμα. Τα γλυπτά – μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή.

Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη. Για μια ακόμα φορά, τα λόγια του συγγραφέα έρχονται να αποκαλύψουν τα δώρα της χωρίς όμως να πληγώσουν το μυστήριό της: «Και τ’ άγαλμα τότε, έτσι που ορθώνεται τελειωμένο σε ανθρώπινα μέτρα, στ’ ανθρώπινα μέτρα, είναι μια νίκη της εναντίωσης του ανθρώπου στην τυχαία του φύση».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Στεφανία Γουλιώτη
Κείμενο: Δημήτρης Χατζής
Σύμβουλος δραματουργίας: Έκτορας Λυγίζος
Συγγραφή πρόσθετου κειμένου: Νεφέλη Μαϊστράλη
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Κίνηση: Αντωνία Οικονόμου
Σκηνικό: Φιλάνθη Μπουγάτσου
Κοστούμια: Νίκη Ψυχογυιού
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Ηχητικό σχεδιασμός – Ηχοληψία: Ηλίας Φλάμμος
Γλύπτρια: Ισμήνη Τσοφίδου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Πάνου, Ηλιάνα Καλαδάμη
Βοηθός ενδυματολόγου: Κλαίρη Γερανίου
Live Video: Ιγνάτιος Σκανδάλης, Θωμαΐς Τριανταφυλλίδου
Κατασκευή αντιγράφων αγαλμάτων: Νατάσα Γκαλέα, Κατερίνα Γιαννιτσοπούλου
Φωτογραφίες- Video: Γκέλυ Καλαμπάκα
Παίζουν: Στεφανία Γουλιώτη, Φώτης Στρατηγός
Οργάνωση παραγωγής: Ευάγγελος Βογιατζής
Εκτέλεση παραγωγής: MeWe
Παραγωγή: Pop Productions – Κάλλη Μαυρογένη

Η παράσταση ήταν μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026.

Η παράσταση περιλαμβάνει γυμνό.

Διάρκεια 75΄

Χορηγοί επικοινωνίας:

Mad & Mad Radio