Η 3D printing τεχνολογία αλλάζει τη μόδα και δημιουργεί ρούχα που μοιάζουν με έργα τέχνης

Η μόδα δεν καθορίζεται μόνο από τα χρώματα, τα prints ή τα υφάσματα που κυριαρχούν σε κάθε σεζόν. Εξίσου σημαντικό ρόλο παίζει η σιλουέτα, δηλαδή το σχήμα που δημιουργεί ένα ρούχο και ο τρόπος με τον οποίο καταλαμβάνει τον χώρο γύρω από το σώμα. Από τις αυστηρές, γεωμετρικές γραμμές μέχρι τις καμπύλες που θυμίζουν στοιχεία της φύσης, η κατασκευή ενός ενδύματος μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβανόμαστε.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο συναντάμε τη structural fashion, μια δημιουργική προσέγγιση που αντιμετωπίζει τα ρούχα σαν μικρά αρχιτεκτονικά έργα. Οι όγκοι ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες αναλογίες, οι επιφάνειες αποκτούν γλυπτική διάσταση και τα υλικά χρησιμοποιούνται με τρόπους που συχνά μοιάζουν απρόσμενοι. Το αποτέλεσμα δεν περιορίζεται στην ένδυση, αλλά πλησιάζει την τέχνη, με το σώμα να γίνεται μέρος μιας ευρύτερης σύνθεσης.
Διάβασε επίσης: 6 τρόποι να αναβαθμίσεις το πουλόβερ σου με έμπνευση από το γαλλικό street style
Η ιδέα της διαμόρφωσης του σώματος μέσα από την κατασκευή των ρούχων δεν είναι καινούργια. Στην Αναγέννηση, τα ενισχυμένα εσώρουχα δημιουργούσαν συγκεκριμένους όγκους κάτω από τις φούστες, ενώ τον 18ο αιώνα οι πανιέδες έδιναν στα φορέματα χαρακτηριστικό πλάτος. Αργότερα, οι κρινολίνοι και οι τουρνούρες της βικτωριανής εποχής διαμόρφωσαν με τη σειρά τους τις εντυπωσιακές αναλογίες που κυριαρχούσαν τότε στη γυναικεία ένδυση.
Σε εκείνες τις περιόδους, οι εσωτερικές κατασκευές είχαν κυρίως στόχο να διαμορφώσουν το σώμα σύμφωνα με τα εκάστοτε αισθητικά πρότυπα. Σταδιακά, όμως, η ίδια η δομή του ρούχου άρχισε να αποκτά μεγαλύτερη καλλιτεχνική σημασία, μέχρι που η μόδα έφτασε να αμφισβητεί τα όρια της παραδοσιακής ραπτικής.

Η αισθητική του Art Deco, που αναπτύχθηκε κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, έφερε στο προσκήνιο τις γεωμετρικές φόρμες, τις καθαρές γραμμές και την αγάπη για τη συμμετρία. Οι επιρροές από την αρχιτεκτονική, τη βιομηχανική ανάπτυξη και τα καλλιτεχνικά κινήματα της εποχής ενίσχυσαν την ιδέα ότι το σχήμα ενός αντικειμένου μπορεί να αποτελεί από μόνο του αισθητική δήλωση.
Τη δεκαετία του 1960, η διαστημική αισθητική έδωσε νέα ώθηση στον πειραματισμό. Μεταλλικές υφές, πλαστικό, αυστηρά κοψίματα, φορέματα σε σχήμα σωλήνα και στρογγυλεμένα καπέλα που παρέπεμπαν σε κράνη αστροναυτών δημιούργησαν μια εικόνα που έμοιαζε να έρχεται από το μέλλον. Στη δεκαετία του 1990, Ιάπωνες σχεδιαστές προχώρησαν ακόμη περισσότερο, απομακρυνόμενοι από την παραδοσιακή δυτική ραπτική και προτείνοντας ασύμμετρα κοψίματα, αποδομημένες φόρμες και όγκους που δεν ακολουθούσαν απαραίτητα τις φυσικές γραμμές του σώματος.
Iris van Herpen, εκεί όπου η μόδα συναντά την τεχνολογία
Αν υπάρχει ένα όνομα που συνδέεται στενά με τη σύγχρονη structural fashion, αυτό είναι της Iris van Herpen. Η Ολλανδή σχεδιάστρια έχει διαμορφώσει μια ξεχωριστή αισθητική, συνδυάζοντας την υψηλή ραπτική με την τρισδιάστατη εκτύπωση, την ψηφιακή τεχνολογία και την έρευνα γύρω από τις φυσικές μορφές.
Στις συλλογές της, το ανθρώπινο σώμα δεν αποτελεί απλώς τον καμβά πάνω στον οποίο εφαρμόζεται ένα ρούχο. Αντίθετα, γίνεται μέρος μιας σύνθεσης που αντλεί έμπνευση από τον φυσικό κόσμο, την επιστήμη και τις τεχνολογικές εξελίξεις. Σχήματα που θυμίζουν κοχύλια, φτερά πεταλούδας, απολιθώματα ή ιστούς αράχνης μετατρέπονται σε περίπλοκες κατασκευές, με λεπτομέρειες που θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργηθούν αποκλειστικά με παραδοσιακές τεχνικές.

Η προσέγγισή της αμφισβητεί τον διαχωρισμό ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό. Το αποτέλεσμα είναι ενδύματα που μοιάζουν να βρίσκονται ανάμεσα στην οργανική μορφή και την ψηφιακή κατασκευή, αναδεικνύοντας μια διαφορετική αντίληψη για το σώμα και τη σχέση του με το περιβάλλον και την τεχνολογία.
Η τρισδιάστατη εκτύπωση αλλάζει τους κανόνες του σχεδιασμού
Η τρισδιάστατη εκτύπωση έχει ανοίξει νέες δυνατότητες για τους σχεδιαστές που θέλουν να πειραματιστούν με περίπλοκες κατασκευές και ασυνήθιστες σιλουέτες. Αντί να ξεκινούν αποκλειστικά από το ύφασμα και να το διαμορφώνουν με κοπή και ραφή, μπορούν να σχεδιάζουν ψηφιακά μια φόρμα και να την παράγουν με μεγάλη ακρίβεια, εξετάζοντας διαφορετικές αναλογίες και επίπεδα λεπτομέρειας.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία αυτής της τεχνολογίας είναι η δυνατότητα προσαρμογής. Τα ψηφιακά σχέδια μπορούν να τροποποιηθούν ώστε να ανταποκρίνονται στις αναλογίες ενός σώματος ή στις απαιτήσεις μιας συγκεκριμένης κατασκευής. Παράλληλα, η παραγωγή κατόπιν σχεδιασμού μπορεί να περιορίσει την ανάγκη για μεγάλες ποσότητες υφάσματος και να μειώσει ορισμένες μορφές παραγωγικής σπατάλης.

Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα, ωστόσο, εξαρτάται από τα υλικά, την ενέργεια που απαιτείται για την παραγωγή και το κατά πόσο τα τελικά αντικείμενα μπορούν πράγματι να επαναχρησιμοποιηθούν ή να ανακυκλωθούν. Η τρισδιάστατη εκτύπωση δεν είναι από μόνη της συνώνυμη της βιωσιμότητας, μπορεί όμως να προσφέρει νέες λύσεις όταν συνδυάζεται με κατάλληλα υλικά, πιο αποδοτικές διαδικασίες και σχεδιασμό που λαμβάνει υπόψη τον κύκλο ζωής ενός ενδύματος.
Η χρήση ανακυκλωμένων ή βιολογικής προέλευσης υλικών αποτελεί ένα πεδίο που εξελίσσεται διαρκώς. Την ίδια στιγμή, η δυνατότητα δημιουργίας περίπλοκων δομών χωρίς τις συμβατικές διαδικασίες παραγωγής υφάσματος και βαφής μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να περιορίσει την κατανάλωση πόρων. Το ζητούμενο είναι η τεχνολογική καινοτομία να συνοδεύεται από ουσιαστικές επιλογές σε όλα τα στάδια της παραγωγής.
Όταν το ρούχο γίνεται γλυπτό
Η structural fashion αποδεικνύει ότι η σιλουέτα μπορεί να έχει την ίδια βαρύτητα με το χρώμα ή το ύφασμα. Ένας υπερβολικός όγκος, μια ασύμμετρη γραμμή ή μια κατασκευή που μοιάζει να αιωρείται γύρω από το σώμα αρκούν για να μεταμορφώσουν ένα ένδυμα σε έργο τέχνης. Δεν πρόκειται απαραίτητα για ρούχα που προορίζονται για την καθημερινότητα, αλλά για δημιουργίες που διευρύνουν τα όρια του σχεδιασμού και επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ένδυση.

Από τις ιστορικές κατασκευές που διαμόρφωναν τις αναλογίες του σώματος μέχρι τα ψηφιακά ενδύματα της Iris van Herpen, η εξέλιξη της structural fashion αποκαλύπτει μια διαρκή αναζήτηση νέων μορφών. Και όσο η μόδα συνομιλεί με την αρχιτεκτονική, την επιστήμη και την τεχνολογία, η γραμμή ανάμεσα σε αυτό που φοράμε και σε αυτό που θαυμάζουμε ως έργο τέχνης γίνεται όλο και πιο λεπτή.
Κεντρική Εικόνα: @irisvanherpen
Διάβασε επίσης:
Δείτε το πλήρες άρθρο στο mad.gr →