Γιατί το πληκτρολόγιο δεν έχει τα γράμματα σε αλφαβητική σειρά; Η απάντηση δεν είναι καθόλου τυχαία

Κάθε φορά που γράφεις ένα μήνυμα στο κινητό σου, πληκτρολογείς μια εργασία στον υπολογιστή ή αναζητάς κάτι στο διαδίκτυο, τα δάχτυλά σου κινούνται σχεδόν μηχανικά πάνω σε μια διάταξη γραμμάτων που μοιάζει εκ πρώτης όψεως εντελώς ανακατεμένη. Αντί να ξεκινάει από το Α και να προχωράει με τη γνωστή αλφαβητική σειρά, το πληκτρολόγιο που χρησιμοποιείς καθημερινά ακολουθεί τη διάταξη QWERTY, μια επιλογή που έχει χαραχτεί τόσο βαθιά στη μυϊκή σου μνήμη ώστε δύσκολα θα μπορούσες να γράψεις γρήγορα με οποιονδήποτε άλλον τρόπο.

Παρότι σήμερα γράφεις σε αθόρυβα laptop, tablet και smartphones χωρίς μηχανικά εξαρτήματα, η διάταξη των πλήκτρων κουβαλάει μια ιστορία που ξεκινάει πάνω από ενάμιση αιώνα πριν, την εποχή των πρώτων γραφομηχανών. Τότε, οι κατασκευαστές δεν αναζητούσαν απλώς μια λογική σειρά για το μάτι, αλλά μια πρακτική λύση σε ένα πολύ συγκεκριμένο τεχνικό πρόβλημα που εμπόδιζε όσους έγραφαν γρήγορα να ολοκληρώσουν μια σελίδα χωρίς να μπλοκάρει το μηχάνημα.
Διάβασε επίσης: Η πιο αθώα βραδινή σου συνήθεια που καταστρέφει σιωπηλά το smartphone και τον ύπνο σου
Για να λύσεις κι εσύ την απορία που σίγουρα σου έχει περάσει έστω μία φορά από το μυαλό κοιτάζοντας τα πλήκτρα σου, συγκεντρώσαμε τους βασικούς λόγους που το πληκτρολόγιο δεν έχει τα γράμματα σε αλφαβητική σειρά. Δες πώς γεννήθηκε το σύστημα QWERTY και γιατί επικράτησε μέχρι σήμερα.

Οι πρώτες γραφομηχανές κολλούσαν όταν έγραφες γρήγορα
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Αμερικανός εφευρέτης Christopher Latham Sholes κατασκεύασε μια από τις πρώτες εμπορικές γραφομηχανές, η οποία αρχικά είχε τα γράμματα τοποθετημένα σε αλφαβητική σειρά. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη κατασκευή κάθε πλήκτρο συνδεόταν με έναν μεταλλικό μοχλό που χτυπούσε το χαρτί, με αποτέλεσμα όταν κάποιος πληκτρολογούσε γρήγορα διαδοχικά γράμματα που βρίσκονταν κοντά, οι μοχλοί να συγκρούονται και να μπλοκάρουν μεταξύ τους.

Η λύση ήταν να απομακρυνθούν τα συχνά ζεύγη γραμμάτων
Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο Sholes και οι συνεργάτες του μελέτησαν ποια γράμματα χρησιμοποιούνται πιο συχνά μαζί στην αγγλική γλώσσα και τα τοποθέτησαν σε μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους πάνω στο πληκτρολόγιο. Με αυτόν τον τρόπο, τα δάχτυλα μοιράζονταν πιο ισορροπημένα στα δύο χέρια και οι μεταλλικοί βραχίονες προλάβαιναν να επιστρέψουν στη θέση τους πριν χτυπήσει το επόμενο γράμμα, μειώνοντας αισθητά τα κολλήματα της γραφομηχανής.

Η εμπορική λεπτομέρεια της πρώτης σειράς
Παράλληλα με την αποφυγή των μηχανικών εμπλοκών, υπάρχει και μια έξυπνη πρακτική λεπτομέρεια στη διάταξη QWERTY, καθώς όλα τα γράμματα της αγγλικής λέξης «typewriter» βρίσκονται συγκεντρωμένα στην επάνω σειρά πλήκτρων. Αυτό επέτρεπε στους πωλητές της εποχής να πληκτρολογούν με εντυπωσιακή ταχύτητα το όνομα της συσκευής μπροστά στους υποψήφιους αγοραστές χωρίς να ψάχνουν τα γράμματα σε όλη την επιφάνεια.

Η δύναμη της συνήθειας στην ψηφιακή εποχή
Όταν αργότερα εμφανίστηκαν οι ηλεκτρονικές γραφομηχανές και στη συνέχεια οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το πρόβλημα των μηχανικών μοχλών εξαφανίστηκε οριστικά και δοκιμάστηκαν εναλλακτικές, πιο εργονομικές διατάξεις όπως το Dvorak. Ωστόσο, εκατομμύρια άνθρωποι, δακτυλογράφοι και επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο είχαν ήδη εκπαιδευτεί στο QWERTY, κάνοντας το κόστος και τον κόπο της αλλαγής απαγορευτικά για τη βιομηχανία της τεχνολογίας.
Διάβασε επίσης:
- AI vs Ανθρώπινη Μουσική: Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να γράψει το επόμενο hit;
- Google Maps: Πλέον μπορείς να ρωτάς τον χάρτη ό,τι θέλεις – Η νέα δυνατότητα που ήρθε στην Ελλάδα
Δείτε το πλήρες άρθρο στο mad.gr →