Anna Wintour: Η γυναίκα που «γκρέμισε» τα στημένα πορτραίτα και έφερε κίνηση στις σελίδες της Vogue

Με αφορμή τα γενέθλια της Anna Wintour, ολόκληρος ο κόσμος της μόδας στρέφει σήμερα το βλέμμα του στη γυναίκα που εδώ και δεκαετίες ορίζει τους κανόνες, την αισθητική και την εξέλιξη της παγκόσμιας βιομηχανίας. Με τα εμβληματικά μαύρα γυαλιά της, το αυστηρό καρέ και την απαράμιλλη επαγγελματική της οξύνοια, η θρυλική διευθύντρια της αμερικανικής Vogue και του ομίλου Condé Nast παραμένει μια από τις πιο ισχυρές και αδιαμφισβήτητες μορφές της σύγχρονης κουλτούρας.

Πέρα από την ηγετική της στάση και τον καθοριστικό της ρόλο σε θεσμούς όπως το Met Gala, η μεγαλύτερη και πιο διαχρονική της κληρονομιά είναι ότι άλλαξε μια για πάντα τα εξώφυλλα των περιοδικών. Γκρεμίζοντας τις ψυχρές, στημένες στούντιο πόζες του παρελθόντος, εισήγαγε τον αυθορμητισμό, την κίνηση και τον πραγματικό κόσμο στις σελίδες των εντύπων, επαναπροσδιόριζοντας ριζικά τη φωτογραφία μόδας.

Διάβασε επίσης: Αυτά είναι τα 5 outfits που θέλεις στη βαλίτσα σου για τις χειμερινές σου απόδρασεις

Η ιστορική ανατροπή του Νοεμβρίου 1988 και η απομάκρυνση από τα στερεότυπα

Η μεγάλη επανάσταση ξεκίνησε στο πρώτο κιόλας τεύχος που ανέλαβε η Anna Wintour, όταν αποφάσισε να γκρεμίσει συθέμελα όλη την εκδοτική παράδοση που είχε χτιστεί μέχρι τότε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η εικόνα στα εξώφυλλα των περιοδικών μόδας ήταν απόλυτα τυποποιημένη και προβλέψιμη: επρόκειτο σχεδόν αποκλειστικά για στημένα, αυστηρά κοντινά πλάνα στο πρόσωπο ενός διάσημου μοντέλου, με υπερβολικό μακιγιάζ, βαριά κοσμήματα και βλέμμα καρφωμένο στον φακό μέσα στην αποστειρωμένη ατμόσφαιρα ενός κλειστού στούντιο. Ολόκληρο το βάρος έπεφτε σε ένα στατικό πορτραίτο που θύμιζε περισσότερο ταυτότητα ή πίνακα εποχής παρά μια ζωντανή, σύγχρονη ιστορία μόδας.

Η Wintour έκρινε ότι αυτή η φόρμουλα είχε εξαντληθεί και δεν αντιπροσώπευε πλέον την πραγματικότητα των γυναικών. Αντίθετα, εισήγαγε την επαναστατική ιδέα των ολόσωμων, δυναμικών φωτογραφιών που αφηγούνταν μια ολόκληρη ιστορία, μετατρέποντας το εξώφυλλο σε ένα ολοκληρωμένο concept με αρχή, μέση και τέλος. Για το εμβληματικό τεύχος του Νοεμβρίου 1988, επέλεξε μια φωτογραφία του Peter Lindbergh με το 19χρονο μοντέλο Michaela Bercu όχι μέσα στο στούντιο, αλλά ολόσωμη στους πολυσύχναστους δρόμους της Νέας Υόρκης, σε μια στιγμή απόλυτης κίνησης και φυσικότητας, όπου τα μαλλιά της ανέμιζαν και τα μάτια της ήταν ελαφρώς κλειστά.

Το τζιν των 50 δολαρίων και η γέννηση της «high-low» φιλοσοφίας

Η τολμηρή αυτή απόφαση συνοδεύτηκε από μια ενδυματολογική ανατροπή που παραλίγο να προκαλέσει έμφραγμα στην παραδοσιακή συντακτική ομάδα του περιοδικού. Η Bercu επρόκειτο αρχικά να φορέσει ολόκληρο το πολυτελές ταγέρ υψηλής ραπτικής του οίκου Christian Lacroix, όμως είχε πάρει λίγο βάρος στις διακοπές και η φούστα δεν της έκλεινε. Αντί να ζητήσει άλλο μοντέλο ή να ακυρώσει τη λήψη, η Wintour έδωσε το πράσινο φως για κάτι ανήκουστο: να συνδυαστεί το κεντημένο τζάκετ αξίας 10.000 δολαρίων με ένα απλό, καθημερινό τζιν παντελόνι Guess αξίας μόλις 50 δολαρίων.

Η ιδέα αυτή, που έμελλε να γεννήσει τη σύγχρονη τάση του «high-low» styling, σόκαρε τόσο πολύ τους ανθρώπους του τυπογραφείου ώστε κάλεσαν έντρομοι τα γραφεία της Vogue νομίζοντας ότι είχε γίνει τεράστιο λάθος στη σελιδοποίηση ή εκτύπωση. Η Wintour, ωστόσο, στάθηκε ακλόνητη στην απόφασή της, γνωρίζοντας ότι αυτή η τολμηρή μίξη πολυτέλειας και προσιτής καθημερινότητας εξέφραζε ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο ζούσαν, κινείζονταν και ντύνονταν οι σύγχρονες γυναίκες του τέλους του 20ού αιώνα.

Η έξοδος από το στούντιο και η επικράτηση του εξωτερικού περιβάλλοντος

Με τη συγκεκριμένη αλλαγή πλεύσης, η Wintour κατάφερε να αποδεσμεύσει τη φωτογραφία μόδας από τα δεσμά του τεχνητού φωτισμού και των στημένων στησιμάτων. Η μεταφορά της φωτογράφισης από τα ελεγχόμενα στούντιο στους δρόμους, στις παραλίες και στα αστικά τοπία έδωσε μια αίσθηση αμεσότητας και ζωντάνιας που έλειπε απελπιστικά από τα περιοδικά της εποχής. Το εξώφυλλο έπαψε να είναι ένα απρόσιτο πορτραίτο μιας θεάς και μετατράπηκε σε ένα παράθυρο ανοιχτό στον έξω κόσμο.

Αυτή η νέα προσέγγιση εγκαινίασε την εποχή της φωτογραφίας δρόμου και του στιγμιότυπου. Οι φωτογράφοι δεν αναζητούσαν πλέον την τέλεια, άκαμπτη συμμετρία, αλλά την ενέργεια μιας αυθόρμητης κίνησης, το γέλιο την ώρα που φυσάει ο αέρας ή το τρέξιμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Η μόδα έγινε ξαφνικά πιο προσιτή, πιο ανθρώπινη και απόλυτα συνυφασμένη με τον γρήγορο ρυθμό της πραγματικής ζωής, αφήνοντας οριστικά πίσω της την ψυχρή τελειότητα του παρελθόντος.

Η μετάβαση από τα μοντέλα στους σταρ της pop κουλτούρας και της πολιτικής

Η επανάσταση στα εξώφυλλα δεν σταμάτησε στην τοποθεσία και στα ρούχα, αλλά επεκτάθηκε και στα ίδια τα πρόσωπα που επιλέγονταν για να κοσμήσουν την πρώτη σελίδα. Αντιλαμβανόμενη ότι η μόδα δεν λειτουργεί σε κάποιο απομονωμένο κενό αλλά αλληλεπιδρά διαρκώς με την ευρύτερη κοινωνία, η Anna Wintour πρωτοστάτησε στην αντικατάσταση των κλασικών, αποκλειστικών μοντέλων μόδας με διάσημες προσωπικότητες από τον χώρο του κινηματογράφου, της μουσικής σκηνής και αργότερα της πολιτικής.

Ενσωματώνοντας ολόκληρα concept αφηγηματικού χαρακτήρα, τα εξώφυλλα άρχισαν να φιλοξενούν ηθοποιούς όπως η Nicole Kidman και η Cate Blanchett, μουσικούς όπως η Madonna και η Beyoncé, αλλά ακόμα και προσωπικότητες παγκόσμιου βεληνεκούς όπως η Michelle Obama. Κάθε τεύχος απέκτησε τη δική του θεματική ταυτότητα, όπου το πρόσωπο, το περιβάλλον, το styling και η φωτογραφική ματιά συνέθεταν μια ενιαία ιστορία, εδραιώνοντας τη Vogue ως τον αδιαφιλονίκητο καθρέφτη της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας.

Κεντρική Εικόνα: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: 

• Το αγαπημένο σου τζιν καταστρέφει τον πλανήτη; 6 απλοί τρόποι για να το φοράς χωρίς ενοχές
• Ο κόσμος της μόδας γιορτάζει τα Χριστούγεννα και αυτές είναι όλες οι καμπάνιες που πρέπει να δεις