11ο Beyond Borders: Αυτές είναι οι 18 μεγάλες ταινίες που ξεχωρίζουν στο Κυρίως Διαγωνιστικό

Στο φετινό 11^ο Beyond Borders Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου (23-30 Αυγούστου 2026)  διαγωνίζονται 42 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο, οι 35 από τις οποίες προβάλλονται σε ελληνική, διεθνή και παγκόσμια πρεμιέρα. Πολλές από αυτές έχουν ταξιδέψει στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου και πολλές επίσης έχουν βρει το δρόμο τους για πρώτη φορά στο Καστελλόριζο, Το Κυρίως Διαγωνιστικό Τμήμα περιλαμβάνει 18 ταινίες ντοκιμαντέρ μεσαίου και μεγάλου μήκους (ανάμεσά τους 3 ελληνικές παραγωγές) και το μicro Διαγωνιστικό Τμήμα περιλαμβάνει 23 ταινίες ντοκιμαντέρ μικρού μήκους (ανάμεσά τους 5 ελληνικές παραγωγές και συμπαραγωγές). Συνολικά στο φετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα θα εκπροσωπηθούν 53 διαφορετικές χώρες, με παραγωγές ή συμπαραγωγές τους, ενώ πάνω από το 40% του προγράμματος θα έχει γυναικεία υπογραφή στη σκηνοθεσία.

Η φετινή κινηματογραφική σοδειά ξεδιπλώνεται μέσα από τρεις μεγάλους θεματικούς άξονες, που συνομιλούν άμεσα με το κεντρικό ερώτημα της διοργάνωσης: «τι μένει αν αφαιρέσεις το προφανές;». Στο προσκήνιο βρίσκονται, αρχικά, οι καταιγιστικές κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις και οι σύγχρονες συγκρούσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτυπώνοντας μια εποχή έντονης επισφάλειας, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η συλλογική συνείδηση μοιάζουν να δοκιμάζονται όλο και πιο πολύ και πόλο και πιο συχνά. Δίπλα τους, η οικολογία (ή η άρνηση αυτής) και η κλιματική κρίση θέτουν επιτακτικά το ζήτημα της περιβαλλοντικής μας ευθύνης απέναντι στο αύριο. Τέλος, φτάνοντας από το συλλογικό στο προσωπικό, το Φεστιβάλ στρέφει το βλέμμα του και σε μια σειρά από βαθιά μοναδικές, ανθρώπινες ιστορίες· εκεί όπου οι ήρωες, επαναπροσδιορίζοντας τις δικές τους εσωτερικές προτεραιότητες, καταφέρνουν να ανακαλύψουν και να ρίξουν φως και λυρισμό στην ωμή καθημερινότητα.

Κύριος θεσμικός εταίρος του Beyond Borders είναι το ΕΚΚΟΜΕΔ, ο κρατικός φορέας που έχει ως αποστολή του την προώθηση της ελληνικής οπτικοακουστικής παραγωγής σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Παρακάτω θα βρείτε τις περιλήψεις των ταινιών που θα διαγωνιστούν στα Κυρίως & στο μicro Διαγωνιστικά τμήματα, καθώς και πληροφορίες για τους δημιουργούς τους. Όλα τα trailers των ταινιών και οι πληροφορίες για το πρόγραμμα του 2026 βρίσκονται αναρτημένες και στην ιστοσελίδα www.beyondborders.gr

Κυρίως Διαγωνιστικό Τμήμα

Bajau Laut – the Sea is our Home, Joo Peter, Μαλαισία, 62’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα: Τα σπίτια τους πυρπολούνται και οι βάρκες τους καταστρέφονται: οι «τσιγγάνοι της θάλασσας» στη Μαλαισία, ένας ανιθαγενής πληθυσμός με πλούσια παράδοση, δίνουν έναν άνισο αγώνα επιβίωσης ενάντια στις βίαιες εξώσεις και τον αφανισμό της κουλτούρας τους.

Ο Joo Peter είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός, γεννημένος στη Γερμανία, με δεύτερη βάση στην Ινδονησία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κινηματογράφου του Πότσνταμ-Μπάμπελσμπεργκ και εδώ και δύο δεκαετίες δραστηριοποιείται σε καλλιτεχνικά και οπτικοακουστικά έργα στη Νοτιοανατολική Ασία. Το 2015 ίδρυσε την Cinemate Film Productions, συνεργαζόμενος με οργανώσεις αυτοχθόνων πληθυσμών για την παραγωγή βραβευμένων ντοκιμαντέρ γύρω από τους πολιτισμούς των νησιωτικών αρχιπελάγων, από τη Σουμάτρα έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Bugboy, Λουκάς Παλαιοκρασάς, 86’ Ελλάδα, 2026: Ο Γιώργος, ένας ντροπαλός έφηβος που παλεύει με τον στραβισμό και το τραυματικό διαζύγιο των γονιών του, βρίσκει καταφύγιο στον κόσμο των εντόμων. Η απροσδόκητη σύνδεσή του με έναν γρύλο θα γίνει η αφορμή για ένα συγκινητικό ταξίδι αυτοανακάλυψης και ενηλικίωσης.

Ο Λουκάς Παλαιοκρασάς είναι σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ με έδρα την Αθήνα. Το έργο του εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο οι νέοι διαχειρίζονται την αλλαγή, την ταυτότητα και το αίσθημα του «ανήκειν». Η ταινία του «Final Year» (2022) έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μεγάλου Μήκους στο Olympia και το Βραβείο Καλύτερου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ στο AegeanDocs. Είναι υπότροφος των προγραμμάτων ARTWORKS και του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (SNF).

EXILE(S), ιστορίες ενός νησιού, Γιώργος Ηλιόπουλος, Ελλάδα, 2026, 130’: Εκατό χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι κάτοικοι της Ίμβρου αναζητούν ένα νέο παρόν ανάμεσα σε ερειπωμένα χωριά και μετατοπισμένα σύνορα. Ένα ζωντανό πολιτισμικό παλίμψηστο, όπου η μνήμη και η δύσκολη συνύπαρξη επαναπροσδιορίζουν την καθημερινότητα του νησιού.

Ο Γιώργος Ηλιόπουλος (γενν. 1986, Ιωάννινα) είναι σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, σεναριογράφος και παραγωγός με έδρα την Αθήνα. Σπούδασε Κινηματογράφο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές (MFA) στο Edinburgh Napier University με υποτροφία του British Film Institute, λαμβάνοντας το Μετάλλιο Αριστείας. Από το 2015 σκηνοθετεί και παράγει τηλεοπτικά και ανεξάρτητα ντοκιμαντέρ, μεταξύ των οποίων και η σειρά VICE Specials (2017-2019).

Faces of War, Didier Cros, Γαλλία, 66’ 2026, Διεθνής Πρεμιέρα: Στο ιατρικό κέντρο του Λβιβ στην Ουκρανία, μια ομάδα Γάλλων και Ουκρανών χειρουργών δίνει μάχη για την αποκατάσταση παραμορφωμένων και ακρωτηριασμένων θυμάτων του πολέμου.

Ένα συγκλονιστικό χρονικό σωματικής και ψυχολογικής ανάπλασης, που αποτυπώνει τα βαθιά σημάδια των ρωσικών επιθέσεων αλλά και τη δύναμη της ανθρώπινης ανθεκτικότητας.Ο Didier Cros δημιουργεί εδώ και χρόνια ένα κινηματογραφικό έργο που διακρίνεται για τη συνεκτική αισθητική και τον βαθιά ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα. Μέσα από ταινίες όπως τα «Speak with Me» (2004), «Ado d’ailleurs» (2006), «La Gueule de l’Emploi» (2011), «Scars» (2018) και «No Sex» (2022), δίνει φωνή σε ανθρώπους που συχνά παραμένουν αόρατοι ή περιθωριοποιημένοι: άστεγους, κρατούμενους, εφήβους με αναπηρία, πρόσφυγες και άτομα με παραμορφώσεις. Οι βραβευμένες ταινίες του καλούν το κοινό να αναμετρηθεί με τις προκαταλήψεις και την αδιαφορία του.

Fantastique, Marjolijn Prins, Βέλγιο-Γαλλία-Ολλανδία, 71’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα: Η 14χρονη Φάντα, μια από τις ελάχιστες κορίτσια ακροβάτισσες στη Γουινέα, παλεύει ανάμεσα στο σχολείο, τη φροντίδα της άρρωστης μητέρας της και το όνειρο μιας διεθνούς περιοδείας, αναζητώντας τελικά τη δική της φωνή.

Η Marjolijn Prins (γενν. 1987, Ολλανδία) είναι σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ με υπόβαθρο στις Καλές Τέχνες. Η ενασχόλησή της με το ντοκιμαντέρ ξεκίνησε μέσα από τον καλλιτεχνικό πειραματισμό, όταν η απόπειρά της να ταξιδέψει από τη Γαλλία στην Ολλανδία με καμήλα ανατράπηκε, οδηγώντας την στην ανάδειξη του απροσδόκητου ως κινηματογραφική φόρμα. Το 2016 αποφοίτησε με άριστα (Master) από το RITCS των Βρυξελλών. Η διπλωματική της ταινία, «Mum, Me and the House» (2016), απέσπασε σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Λονδίνου (LIDF). Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται επίσης η συν-σκηνοθεσία της διαδικτυακής σειράς «Hairy Heroes» (2020/2021) και το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ «Paper Borders» (2022), το οποίο δημιούργησε σε συνεργασία με μια ομάδα νεαρών προσφύγων στις Βρυξέλλες.

Materia Prima, Jens Schanze, Γερμανία, 2026, 89’ Ελληνική Πρεμιέρα: Τα τεράστια κοιτάσματα λιθίου στις Άνδεις της Βολιβίας πυροδοτούν παγκόσμιο ενδιαφέρον. Καθώς Ευρωπαίοι και Νοτιοαμερικανοί διαπραγματεύονται την εξόρυξη των πρώτων υλών, ένα ιστορικό ντοκουμέντο του 16ου αιώνα έρχεται στο φως για να συνδέσει το αποικιοκρατικό παρελθόν με το σήμερα.

Ο Jens Schanze, γεννημένος το 1971 στη Βόννη της Γερμανίας, είναι ένας καταξιωμένος δημιουργός ντοκιμαντέρ, σεναριογράφος και διευθυντής φωτογραφίας, γνωστός για το έργο του, που βασίζεται σε βαθιά έρευνα και μακροχρόνια παρατήρηση, θίγοντας περίπλοκα ηθικά και κοινωνικά ζητήματα.Το 2002 συνίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Mascha Film μαζί με τη Γιούντιθ Judith Malek-Mahdavi, η οποία έκτοτε αποτελεί τον δημιουργικό πυρήνα των σημαντικότερων έργων του.

My Father and Qaddafi, Jihan, Λιβύη-ΗΠΑ, 2025, 88’ Ελληνική Πρεμιέρα: Μια κόρη αναζητά τα ίχνη του πατέρα της, ηγέτη της ειρηνικής αντιπολίτευσης κατά του Καντάφι, ο οποίος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Μέσα από τον πολυετή αγώνα της μητέρας της, η ίδια επιχειρεί να συνδεθεί με έναν άνθρωπο που δεν θυμάται και να συμφιλιωθεί με τις ρίζες της.

Η Jihan γεννήθηκε στην εξορία και μεγάλωσε στο Παρίσι. Ο πατέρας της ήταν Λίβυος δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ηγετική μορφή της ειρηνικής αντιπολίτευσης στο καθεστώς του Καντάφι. Μετά την εξαφάνισή του στο Κάιρο, η οικογένεια μοιραζόταν τη ζωή της ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία, ενώ η μητέρα της, Σύρια καλλιτέχνιδα, αγωνιζόταν διεθνώς για την απονομή δικαιοσύνης. Η Jihan σπούδασε Διεθνείς και Συγκριτικές Πολιτικές Επιστήμες με ειδίκευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τη Φιλοσοφία και το Διεθνές Δίκαιο, ενώ κατέχει και μεταπτυχιακό τίτλο στην Καλλιτεχνική Εκπαίδευση και την Αφήγηση.

Past Future Continuous, Morteza Ahmadvand, Firouzeh Khosrovani, Ιράν-Ιταλία-Νορβηγία, 2025, 76’ Ελληνική Πρεμιέρα: Η Μαριάμ κατέφυγε στην Αμερική μετά την ιρανική επανάσταση και δεν επέστρεψε ποτέ. Σήμερα, μέσω καμερών ασφαλείας, παρακολουθεί το πατρικό της σπίτι στο Ιράν: μια εύθραυστη ψηφιακή σύνδεση με το παρελθόν που παγώνει κάθε φορά που κόβεται το ίντερνετ, σε ένα ποιητικό ντοκιμαντέρ για την εξορία, τη μνήμη και τη νοσταλγία.

Ο Morteza Ahmadvand είναι καλλιτέχνης πολυμέσων και κινηματογραφιστής με έδρα την Τεχεράνη. Γεννήθηκε στο Χοραμαμπάντ του Ιράν και κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στη Ζωγραφική από το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Έχοντας σπουδάσει ζωγραφική και γλυπτική, διεύρυνε την καλλιτεχνική του πρακτική προς το βίντεο και τις εγκαταστάσεις, διατηρώντας εμφανή τα ίχνη των ζωγραφικών του καταβολών.

Γεννημένη στην Τεχεράνη, η Firouzeh Khosrovani αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών Brera του Μιλάνου το 2002. Επιστρέφοντας στο Ιράν, απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Δημοσιογραφία και εργάστηκε για διάφορες ιταλικές εφημερίδες και περιοδικά. Ξεκίνησε την κινηματογραφική της πορεία το 2004 με το «Life Train». Το 2007 σκηνοθέτησε το «Rough Cut», ένα ντοκιμαντέρ για τα ακρωτηριασμένα μανεκέν στις βιτρίνες καταστημάτων της Τεχεράνης, το οποίο απέσπασε δεκατρία διεθνή βραβεία. Το 2010 δημιούργησε το «1001 Irans», ένα ντοκιμαντέρ που εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτό το Ιράν στο εξωτερικό.

Slow Death, İlkay Nişancı, Τουρκία, 2026, 85’ Ελληνική Πρεμιέρα: Το ημερολόγιο ενός ακτιβιστή-ερευνητή για την καταστροφή της πεδιάδας του Ελμπιστάν, η οποία θυσιάστηκε στον βωμό της ανάπτυξης και «καταπώθηκε» από εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και ορυχεία άνθρακα..

Ο İlkay Nişancı είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Έχει σκηνοθετήσει και μοντάρει πολυάριθμα ντοκιμαντέρ, ταινίες μεγάλου μήκους, μουσικά βίντεο και τηλεοπτικά προγράμματα. Είναι επίσης μουσικός και υπήρξε συνθέτης και κιθαρίστας του heavy metal συγκροτήματος ELA. Είναι δημιουργός και σκηνοθέτης της σειράς ντοκιμαντέρ του HBO Max «Eko Eko Eko», ενώ η τελευταία του ταινία, «The Exam at the Edge of Time», έχει αποσπάσει πολυάριθμα βραβεία σε σημαντικά φεστιβάλ κινηματογράφου της Τουρκίας

The Illusion of a Quiet Night, Olga Chernykh, Ουκρανία, 2026, 70’ Ελληνική Πρεμιέρα: Τη νύχτα της 27ης Ιουλίου 2025, σαράντα κινηματογραφιστές κατέγραψαν ταυτόχρονα τη ζωή σε κάθε γωνιά της Ουκρανίας, από τα μέτωπα του πολέμου μέχρι τα κατεχόμενα εδάφη. Ένα συγκλονιστικό, συλλογικό πορτρέτο μιας χώρας σε διαρκή συναγερμό.

Η Olga Chernykh είναι Ουκρανή σκηνοθέτις και διευθύντρια φωτογραφίας. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην κινηματογραφία και τη δημιουργία ντοκιμαντέρ. Η ταινία της «A Picture to Remember» αποτέλεσε την ταινία έναρξης του IDFA 2023 και απέσπασε, μεταξύ άλλων διακρίσεων, το βραβείο Heart of Sarajevo Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Απόφοιτη του προγράμματος Berlinale Talents, έχει συμμετάσχει σε διεθνή εργαστήρια όπως το IDFA Academy, το IDFA Project Space, το «Aristoteles Workshop» και το B2B Docs. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και έχει λάβει υποτροφία από την Akademie der Künste της Γερμανίας.

The Travelers, David Bingong, Καμερούν-Ισπανία, 60’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα: Στα σύνορα Μαρόκου και Ισπανίας, μια ομάδα μεταναστών βιώνει τη μία αποτυχημένη προσπάθεια περάσματος μετά την άλλη. Έχοντας ως μοναδικά όπλα αντίστασης μια κάμερα και μερικά τραγούδια, το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει την ατέρμονη αναμονή, τις ματαιώσεις αλλά και την ακλόνητη πίστη τους για ένα μέλλον στην Ευρώπη.

Ο David Bingong γεννήθηκε στη Ντουάλα του Καμερούν το 1988. Με πάθος για τις παραστατικές τέχνες, έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης θεάτρου και ηθοποιός. Σήμερα ζει στη Μαδρίτη, όπου ολοκλήρωσε την ταινία «Les Voyageurs», γυρισμένη μεταξύ 2013 και 2015 κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του από την Αφρική προς την Ευρώπη. Το «Les Voyageurs» είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους και τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ Visions du Réel.

There is Another Way, Stephen Apkon, Ελβετία-ΗΠΑ, 67’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα: Η οργάνωση «Μαχητές για την Ειρήνη» αποτελείται από πρώην εχθρούς , Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους,  που αρνούνται να υποκύψουν στη βία. Μετά την έναρξη του πολέμου και των επιθέσεων στη Γάζα, το κίνημα έρχεται αντιμέτωπο με τη μεγαλύτερη πρόκληση: να κρατήσει ζωντανή την πίστη του ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός.

Ο Stephen Apkon είναι βραβευμένος κινηματογραφιστής και επιχειρηματίας. Ίδρυσε το Jacob Burns Film Center, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό κινηματογράφου και εκπαίδευσης στο Πλέζεντβιλ της Νέας Υόρκης, και διετέλεσε εκτελεστικός διευθυντής του έως το 2013. Σκηνοθέτησε και παρήγαγε τις ταινίες «There is Another Way» και «Disturbing the Peace». Είναι επίσης εκτελεστικός παραγωγός των ταινιών «Fantastic Fungi» και «Planetary», παραγωγός των «I’m Carolyn Parker» και «Enlistment Days» και συμπαραγωγός της ταινίας «Presenting Princess Shaw». Είναι συγγραφέας του βιβλίου «The Age of the Image: Redefining Literacy in a World of Screens», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Farrar, Straus & Giroux, με πρόλογο του Μάρτιν Σκορσέζε. Ζει στην κοιλάδα του Χάντσον μαζί με τη σύντροφό του Μαρτσίνα, τον σκύλο τους Όσα και τη χλωρίδα, την πανίδα και τους μύκητες με τους οποίους μοιράζονται αυτή τη γωνιά του πλανήτη.

Εκτός Εαυτού, Τάσος Γκολέτσος, Ελλάδα, 90’ 2025: Κάπου μεταξύ πραγματικότητας και μαγείας, καθημερινοί άνθρωποι βυθίζονται σε εκστατικές τελετουργίες, αναζητώντας τη λύτρωση και την απόλυτη ελευθερία. Ένα υποβλητικό ταξίδι σωματικής μεταμόρφωσης και πίστης, όπου οι ήρωες αφήνονται σε ό,τι τους καλεί από τα βάθη του εαυτού τους.

Ο Τάσος Γκολέτσος γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Βόλο. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και Νέα Μέσα στις Βρυξέλλες. Ξεκίνησε ως video artist και VJ το 2008, παρουσιάζοντας την τέχνη του σε underground κλαμπ και τους δρόμους της Αθήνας. Από το 2015 έχει δημιουργήσει πάνω από 50 μουσικά βίντεο και διαφημίσεις. Το «Εκτός Εαυτού» είναι η πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτη, παραγωγού και διευθυντή φωτογραφίας.

What Remains of our Mothers’ Loves, Cathy Dubois, 66’ Γαλλία, 2025, Παγκόσμια Πρεμιέρα: Η σκηνοθέτρια αναζητά την ταυτότητά της μέσα από την ιστορία της Γαλλίδας μητέρας της και του Σενεγαλέζου πατέρα της, ο οποίος εξαφανίστηκε πριν εκείνη γεννηθεί. Ένα ποιητικό, αυτοβιογραφικό ταξίδι που εξερευνά την αφρικανικότητα, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις αναμνήσεις που διαμόρφωσαν τον εσωτερικό της κόσμο.

Το «What Remains of Our Mothers’ Loves» είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους της Cathy Dubois, αν και ήδη από το 1981 είχε σκηνοθετήσει το «Sans frontière ou le regard de l’autre», μια ταινία διάρκειας 26 λεπτών για την ομώνυμη εφημερίδα που εκδιδόταν από και για μετανάστες. Έχοντας σπουδάσει κοινωνιογλωσσολογία και κινηματογράφο, η Dubois δραστηριοποιείται εδώ και πολλά χρόνια σε οργανώσεις που ασχολούνται με εργασιακά ζητήματα.

Yrupe, Candela Sotos, Ισπανία, 2025, 79’ Ελληνική Πρεμιέρα: Η αναζήτηση μιας χαμένης ταινίας του πρωτοπόρου του ισπανικού επιστημονικού κινηματογράφου, Γκιγιέρμο Φερνάντεθ-Σούνιγα, εξελίσσεται σε ένα ταξίδι στις οικογενειακές μνήμες και τα εθνικά αρχεία. Εκεί, η αργή ανάπτυξη του υδρόβιου φυτού yrupẽ αποκαλύπτει στρώματα εικόνων και σιωπής.

Η Candela Sotos (γεννημένη στη Μαδρίτη το 1986) απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Φωτογραφία και τη Σύγχρονη Τέχνη από το Πανεπιστήμιο Paris 8 και στη συνέχεια εντάχθηκε στο Πρόγραμμα Καλλιτεχνών του Πανεπιστημίου Torcuato di Tella στο Μπουένος Άιρες. Το έργο της διερευνά τον επίσημο ιστορικό λόγο και τη μνήμη μέσω διαφόρων μέσων, όπως η βοτανική πρακτική, τα αρχεία και οι κινούμενες εικόνες. Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε εκθέσεις και φεστιβάλ, όπως το CRA Matadero Madrid, η Cineteca, ο Círculo de Bellas Artes, το Centro Cultural de la Memoria Haroldo Conti (Μπουένος Άιρες), η Fundación Cerezales FCAYC, το Centro Pompidou Málaga και η Fundación Sandretto Re Rebaudengo. Έχει επίσης συμμετάσχει σε έργα όπως η Πρώτη Λατινοαμερικανική Σχολή για το Αστικό Ανθρωπόκαινο (ENSLyon/UNSAM-IDAES).

All About the Money, Sinéad O’Shea, Ιρλανδία, 2026, 94’: Ο γιος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της Αμερικής δημιουργεί μια κομμουνιστική επαναστατική βάση στην επαρχία της Μασαχουσέτης για να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα, ξεκινώντας μια απίστευτη διαδρομή ριζοσπαστικών ιδεών, προδοσίας και εξορίας.

Η Sinéad O’Shea είναι βραβευμένη σκηνοθέτις και δημοσιογράφος. Η πιο πρόσφατη ταινία της, «Blue Road: The Edna O’Brien Story», έκανε πρεμιέρα στο TIFF το 2024 και άνοιξε το φεστιβάλ Doc NYC. Η Sinéad έχει εμπειρία στη δημοσιογραφία και στη δημιουργία ταινιών με θέματα επικαιρότητας. Ξεκίνησε την καριέρα της στην Ιρλανδία, γυρίζοντας και μοντάροντας τη βραβευμένη με IFTA σειρά «Sampler». Έχει επίσης συνεργαστεί με το BBC, το Channel 4 και την εφημερίδα «Irish Times», για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο Media Justice Award για το έργο της γύρω από ζητήματα που αφορούν τους αιτούντες άσυλο.

Lost for words, Hannah Papacek-Harper, Γαλλία / Ηνωμένο Βασίλειο, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 90’: Με αφορμή την απάλειψη λέξεων που περιγράφουν τη φύση (όπως βελανίδι ή αγριολούλουδο) από ένα παιδικό λεξικό, το ντοκιμαντέρ ταξιδεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, προσκαλώντας μας μέσα από τις φωνές επιστημόνων, καλλιτεχνών και παιδιών να επανασυνδεθούμε με το περιβάλλον μας.

Η Hannah Papacek-Harper είναι σκηνοθέτις και απόφοιτη των Université Paris I Panthéon-Sorbonne και Universidad de Lima, όπου σπούδασε Αισθητική και Κινηματογραφική Πρακτική. Εργάζεται ως σκηνοθέτις από το 2019. Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία ως χειρίστρια Steadicam και μέσα από αυτή την εμπειρία άρχισε να αφηγείται ιστορίες μέσω της κινούμενης εικόνας. Σήμερα δραστηριοποιείται ως σεναριογράφος και σκηνοθέτις, αναπτύσσοντας έργα με επίκεντρο την οικολογία, τα οποία συνδυάζουν την επιστήμη με την τέχνη. Το έργο και η έρευνά της επικεντρώνονται επίσης στον εκτοπισμό, την ταυτότητα και τη διαγενεακή μνήμη.

Truth or Dare, Tonislav Hristov, Βουλγαρία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 85’: Σε μια Ευρώπη που βιώνει πρωτοφανή πόλωση, μια έμπειρη ερευνήτρια δημοσιογράφος που έχει δεχτεί απειλές για τη ζωή της έρχεται αντιμέτωπη με έναν μηχανικό που κατασκευάζει και διασπείρει ψευδείς ειδήσεις, αποκαλύπτοντας πώς τα fake news χρησιμοποιούνται για την αποσταθεροποίηση της ηπείρου.

Ο Tonislav Hristov γεννήθηκε στη Βράτσα της Βουλγαρίας το 1978. Το 2003 μετακόμισε στη Φινλανδία, όπου ξεκίνησε σπουδές κινηματογράφου. Είναι γνωστός για τα ντοκιμαντέρ του που εστιάζουν στους χαρακτήρες και στις προσωπικές τους διαδρομές. Η ταινία «Love & Engineering» (2014) προβλήθηκε στα φεστιβάλ Tribeca, Hot Docs και Visions du Réel, ενώ το «Soul Food Stories» (2013) επιλέχθηκε στο IDFA. Το «The Good Postman» (IDFA 2016, Sundance 2017) ήταν υποψήφιο για τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, ενώ το «The Magic Life of V» (2019) έκανε πρεμιέρα στα φεστιβάλ Sundance και Berlinale.

Διοργάνωση: Ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών (ΙΔΙΣΜΕ).

Υπό την Αιγίδα

Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας
Υπουργείου Εξωτερικών

Κύριος Θεσμικός Εταίρος

Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας (ΕΚΚΟΜΕΔ)

Υποστηρικτές

Βουλή των Ελλήνων
Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ)
Ίδρυμα Λάτση

Χορηγοί Βραβείων

ΕΡΤ
ZDF

ΓΓΑΕΔΔ

Χορηγός Τεχνικής Κάλυψης & Καταλόγου

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ)

Χορηγοί Υποτιτλισμού

Πρεσβεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα
Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα
Πρεσβεία της Σλοβακίας στην Αθήνα

Πρεσβεία της Νορβηγίας στην Αθήνα
Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος